Mijn neefje heeft Asperger, al sinds zijn geboorte uiteraard. Het is een schat van een jongen. Vaak vrolijk en hij praat graag over alles wat hem bezig houdt. Vroeger wist hij echt heel veel over Pokémon, maar ook over You Gi Oh-kaarten. Dat weet hij nog steeds wel, maar hij is er niet meer zo mee bezig. Er zijn nu andere helden. Als je bij hem thuis komt doet hij graag de deur open, grijnst je met een heel welgemeende lach tegemoet en is oprecht blij dat je er bent. Knuffelen vindt hij maar niks, behalve met zijn oma. En zijn pappa en mamma natuurlijk. Maar anderen krijgen een hand en dat is meer dan genoeg. Hij vind het heerlijk om te vertellen over de studie die hij na zijn HAVO wil gaan doen: Japans studeren en dan een opleiding tot computergame programmeur. Daarna gaat hij naar Japan om bij Nintendo te gaan werken.

Op de school van mijn neefje zijn meer kinderen met Asperger, ADHD, PPD-NOS, en allerlei andere vormen die op het autistisch spectrum liggen. Zo heet dat. De school is speciaal ingericht met leerkrachten die speciaal getraind zijn om deze kinderen met engelengeduld en met vakkennis op te leiden zodat ze het beste uit zichzelf halen, en ondanks hun autistische hobbels een gewoon middelbare school diploma halen dat past bij hun intelligentie. En die is doorgaans niet laag!

Nog even en onze Vaderlandsche bestuurders gaan de bijl in het speciaal onderwijs zetten. Mijn neefje en alle andere neefjes en nichtjes met een niet-alledaags gedrag of beperkte vaardigheid gaan dan gezellig met uw neefjes en nichtjes, waarvan de leervaardigheid gelijke tred houdt met de standaard lesmethoden, naar school. Dat is niet zo leuk voor mijn neefje en de andere neefjes en nichtjes met beperkte vaardigheden, want de meesters en juffen hebben nl. nog 28 neefjes en nichtjes met gewone vaardigheden waar ook het beste uitgehaald moet worden. En dat gaat niet lukken.

Gelukkig is er tegenwoordig naast de Blindegeleidehond ook de Autismehond. Een speciaal getrainde hond waar het neefje of nichtje met beperkte sociale vaardigheid voor kan zorgen, tegen kan praten en genegenheid bij kan voelen. En die een beetje op hem let! (1) Dat dit niet alleen voor de troetel is blijkt uit Canadees speekselonderzoek waaruit gebleken is dat kinderen met een autistische stoornis met een autismehond een lagere ochtend-cortisolspiegel hadden dan zij die niet zo’n hond hadden. Kortom, minder gestressed (2). Problematisch gedrag was significant lager wanneer een dergelijk kind vergezeld wordt door een autismehond. Dit moeilijke gedrag kwam weer terug als de hond bij het kind werd weggehaald.

 

Tegen het einde van het jaar is het altijd een mooi moment om even terug te kijken en weer vooruit. Wat is geweest en wat gaat komen? Dat houd je zo’n beetje bezig. Lekker Top2000 luisteren naar alle oude liedjes, en veel heel mooi vinden. Toen niet, toen ze uitkwamen. Het is de nostalgische saus die het lekker maakt. Tijdens dat opruimen stuitte ik weer eens op een paar stapeltjes oude enveloppen. Bijzondere enveloppen!

Een paar jaar geleden zei ik al eens tegen mijn zoon dat ik even naar een postzegelhandel op het Scheldeplein in Amsterdam. Ik kocht daar toen enkele pakjes met inschuifhoezen voor Eerste Dag enveloppen. Wat? Eerste Dag enveloppen? Ik heb hem uitgelegd dat het enveloppen zijn met een postzegel er op en een stempel waarbij het ontwerp van postzegel, enveloppe en stempel op elkaar zijn afgestemd en zo een geheel vormen. Ze zien er leuk uit.

Mijn zoon’s wenkbrauwen stonden hoog en zijn blik straalde verbazing uit. Nee, hij wist niet dat zijn vader een ‘groot filatelist’ was. Nou, dat was ik beslist niet en had ook absoluut geen ambities om dat te worden. Maar waarom had ik die dingen dan?

Mijn vader werkte toen bij een fabriek waar ook een klein knokig mannetje rondliep met een wat bleke huid. Hij heette Meneer Mensinga, hij was de boekhouder. Dit mannetje spaarde ook postzegels. Veel postzegels. Maar ook Eerste Dag enveloppen. Hij had een relatie met de zgn. NVPH, de Nederlandse Vereniging van Postzegel Handelaren. Daar kocht hij van elke Eerste Dag enveloppe er vierenvijftig. Ja, u hoort het goed, van elke 54 stuks! Zijn flatje in het donkerste zuiden van Limburg was dan ook een opslaghuis van doosjes met Eerste Dag enveloppen en postzegels. Ook spaarde hij kranten. Het flatje lag zo vol met doosjes en kranten dat het niet onmogelijk was dat hij naast de verzameling Eerste Dag enveloppen ook zijn Krantenverzameling compleet had. En ergens tussen die doosjes en kranten zat dat mannetje dus. Hij had een vrouw en een dochter. Er werd beweerd dat hij liever zijn vrouw verkocht dan zijn postzegel en Eerste Dag envelop-verzameling. Ik kon me daar ergens wel iets bij voorstellen, maar het leek me dan wel belangrijk om het dan ook gelijk te doen. Zijn dochter was hem blijkbaar liever. Het gerucht gaat de ronde dat hij ooit een deel van zijn verzameling verkocht heeft om daarmee het huis van zijn dochter te bekostigen. Nu gaat het niet erg goed met het vastgoed in Zuid-Limburg, maar ook dat leek me een zinvolle keuze.

Welnu, dat mannetje wilde – maar alleen omdat mijn vader een collega van hem was – wel van elke Eerste Dag enveloppe die vanaf E157 uitkwam er wel eentje bij bestellen. Bijbestellen uiteraard. Ik mocht nummer vijfenvijftig kopen, niet nummer vierenvijftig krijgen. Vanaf dat moment moesten mijn ouders elk jaar in de maand december bij meneer en mevrouw Mensinga op visite. Ach, ze waren niet kwaad, maar deze meneer en mevrouw konden geweldig om wissewasjes kibbelen. Dat was toch wel een opgave voor mijn ouders. Toch deden ze het braaf en ik kreeg elk jaar met de Kerst een doosje met daarin de nieuwste Eerste Dag enveloppen.

Tot 2007, toen overleed meneer Mensinga. Ik heb besloten om niet zelf een abonnement te nemen bij de NVPH. De Eerste Dag enveloppen-verzameling hoorde ook een beetje bij het bestaan van het mannetje. Bij nummer E562 is het dus gestopt.

Deze week kwam ik dus nog drie stapeltjes met Eerste Dag enveloppen tegen. Mijn albums waren echter bijna vol en ben daarom vandaag nieuwe insteekhoezen gaan kopen bij postzegelhandel Bulterman op de Nieuwezijds Voorburgwal. Een mooi klusje om de enveloppen nu netjes op te ruimen. Terwijl ik druk doende was de enveloppen op volgorde te leggen vroeg mijn dochter me of ik enveloppen spaarde. Ik heb haar uitgelegd hoe het werkte met die Eerste Dag enveloppen met de postzegels en bijzondere stempels.

Haar wenkbrauwen stonden echt heel hoog.

Zo, net terug van vijf dagen Lissabon. Leuke stad, lekker rommelig. We hadden een appartement gehuurd ipv een hotel; daar voel ik me meestal nogal opgesloten in. Het appartement lag in een klein straatje in de Barrio Alto (Rua da Paz), maar 100 m van de bekende tramlijn 28 vandaan. Vandaar uit was het dus makkelijk om de hele stad af te gaan.We zijn een dagje naar de wijk rond het kasteel geweest, een dagje Belem/Cascais waar we inderdaad het Jeronimos Klooster en de Torra de Belem hebben bezocht. Leuke trip, al is het maar om even geen trapje-op-trapje-af te hoeven lopen.
Maar... Het eten viel me tegen   . Volgens mij kunnen Portugezen gewoon niet zo goed koken. Of je nu frites of rijst bij de lunch/hoofdmaaltijd krijgt, het is óf lauw, óf slap, óf allebei. Ze schijnen beroemd te zijn om hun vis, maar daarmee komen ze niet verder dan een vis 'op de huid bakken'   en vervolgens laten verbranden   . Nee, daar hadden ze echt geen kaas van gegeten. Gelukkig is de koffie overal aanwezig, en doe je je te goed aan de perfecte espresso's met een zoetigheidje   . Werkelijk meesters in de patisserie, als je het mij vraagt.
Een leuk tentje waar we de laatste dag terecht zijn gekomen is "Ondajazz" (http://www.ondajazz.com), een kelderbar/restaurant waar elke dag live muziek wordt gespeeld. Maar géén fado   . Niet dat ik niet van fado houd, maar we zijn nadrukkelijk gewaarschuwd voor alle derderangs fado-restaurants die én matig eten leveren (maar dat was eigenlijk geen uitzondering) én matige muziek ten gehore brengen (optredens van 45 min   ). Tijdens ons avondje Ondajazz was een Spaanse Tango-groep die speelde, zong en danste. Heel vermakelijk om een avond mee door te brengen. Ze beginnen overigens wel pas om 23.00 uur te spelen.
Misschien dat ik nog wel eens terug wil al is het maar doordat ik nu alleen wat highlights gezien heb, en nog wel meer wil zien van de stad.

Leuk detail   . In Lissabon kan het ook regenen. De laatste dag was er regen voorspeld. Met een paraplu moet je dan een eind kunnen komen. We moesten immers nog wat souvenirtjes hebben, en dan ga je lekker met het trammetje naar de wijk Baixa om een flesje port te scoren, wat piri-piri, en nog wat merkondergoed voor de kinderen. Na een paar spetters begon het helaas echt te regenen. Totdat het water met bakken uit de hemel viel en de riolen het niet meer aankonden. Gevolg was dat we zijn gaan schuilen in een winkel waar we even later in opgesloten zaten omdat het water tot zo'n 30 cm (!) hoog kwam.
Kortom, behalve felle zon, kan het er ook spoken.

 

Rua da Prata:





en zo ziet het er uit als je opgesloten in een soort Portugese Xenos zit:

 

 

 

Volgens mij hebben ze inmiddels alweer droge voeten...

Maar wat doe je met zieke kippen? Of erger: hoe voorkom je zieke kippen?
Die geven we antibiotica waarvan de rechter niet zo goed weet wat ie er mee moet omdat het wel te koop is maar niet in de EU is toegelaten (1). Hoe dat precies zit moet u aan Prof. Dik Mevius van het Centraal Veterinair Instituut Wageningen vragen, maar het komt er op neer dat het gebruik van ceftiofur (een cefalosporine) bij huisdieren, varkens en koeien toegestaan is maar niet bij andere dieren. Nu kan je een kip een huisdier noemen (hobbykip), maar als een dorp als Barneveld van goed 50.000 inwoners zo’n drie miljoen kippen huisvest, dan spreek ik over een uit de hand gelopen hobby. M.a.w. ceftiofur mag niet gegeven worden aan opeetkippen. De superbacteriën die mede door dit geselecteer in deze kippen steeds meer voorkomen, behoren niet tot één soort. En dat is bijzonder.

Genen die verantwoordelijk zijn voor antibioticumresistentie kunnen worden overgedragen door zgn. plasmiden. Een soort mini-chromosomen die tussen bacteriën van dezelfde soort heen-en-weer springen. Maar hier kan het ook worden overgedragen tussen bijv. Escherichia coli en Klebsiella pneumoniae. Immers, in 2001 zijn al patiënten in een ziekenhuis in Birmingham ermee geïnfecteerd geraakt (2). Terecht merkt iemand op het kwaliteitsforum “retecool” op dat het er op lijkt dat de overdracht en daarmee de verspreiding van het gen voor ESBL op een virus of bacteriofaag lijkt (3).
Dat is geen domme gedachte. Sommige genen voor ESBL liggen mogelijk op plasmiden waar de eigenaar (bacterie) afhankelijk van kan worden. M.a.w. als de met het plasmide geïnfecteerde bacterie, het plasmide met het resistentie-gen er uit gooit, gaat hij zelf ten gronde. Hiermee kan een natuurlijke selectie ontstaan op het vasthouden en verspreiden van dit plasmide, zonder dat daar nog antibioticumdruk voor nodig is. De grens tussen plasmiden en virussen/bacteriofagen vervaagt hiermee. Hoe dit werkt is nog onduidelijk, die voorzichtigheid hebben wetenschappers wel (4). Tot die tijd zal het veterinair gebruik van cefalosporinen pas terug lopen als het voordeel voor de kip afneemt, niet het voordeel voor de mens. Eet u smakelijk!

Referenties:
1. Hester van Santen. Een spuitje dat verboden is – Kippen krijgen antibiotica om weerstand te verhogen. NRC Next, woensdag 10 maart 2010, pp. 25.
2. First outbreak of infections caused by Klebsiella pneumoniae producing a CTX-M extended-spectrum ß-lactamase in the United Kingdom Communicable Disease Report Weekly vol. 13/1 (http://www.hpa.org.uk/cdr/archives/2003/cdr0103.pdf)
3. http://retecool.com/post/kip-het-meest-resistente-stukje-vlees-kip#c335333
4. Dierikx C, van Essen-Zandbergen A, Veldman K, Smith H, Mevius D. Increased detection of extended spectrum beta-lactamase producing Salmonella enterica and Escherichia coli isolates from poultry. Vet Microbiol. 2010 March 27.  

 Betonrot. Het klinkt als ineenstortende Oost-Europese woonkazernes of Midden-Chinese viaducten over valleien waar honderden mensen door om het leven komen. Je gunt het je ergste vijand niet: betonrot. Je eigen huis rot onder je vingers vandaan...

 

Vorig jaar viel er een steentje van het balkon boven ons. Een paar weken later een brokje en toen nog een stuk. AAAARRRGGGHHHH!!!

HET BETONROTMONSTER!!!

 

Kijk een stukje uit het balkon:

 

En hier nog een stuk:

 

 
Alsof de hemel naar beneden komt...

 

Daarom de betonreperateur laten komen. Hij stelde ons gerust. Nee, het was geen kwaai- of mantabeton. Termen waarmee je tijdens een verjaardagsfeestje scoort!

Dit was slechts ongelukkig gemaakt beton waarbij de bewapening te dicht bij het oppervlak zit. Dan dringt er regenwater naar binnen en gaat de bewapening roesten. Precies zoals mijn architectevriendje ook al had gezegd.

Ja... maar nu?

 

Nu repereren. Woorden zeggen minder dan beeld, nietwaar?

 

 

 

en:

 

 

 

mooi he?

 

Keurig gestript tot op de bewapening. Met heel veel hogedrukspuitwater, en dan niet met een lullige Kärcher jongens... Deze man gaat tekeer met een hogedruk-compressor die zo groot is dat ie achter een busje vervoerd moet worden en voor op de stoep moet blijven staan. M.a.w. er zitten wieltjes onder. Dan met slangen door het huis om het water aan te voeren en spuiten maar. Water against beton!

Hahaaa... dat zal je leren... lelijk betonrotmonster!

 

En nu?

Nu ziet het balkon er zo uit:

 

 

 

Mooi hé?

As. maandag komt de betonreperateurmeneer terug om het weer te maken...

Kijk nu!

 

Scratch is te vondeling gelegd voor ons huis! Hij is nog helemaal nieuw, al mist hij een oog  . Wie o wie heeft Scratch hier aan zijn lotje over gelaten?

 

 

 

Laat het even weten... mail, bel, of kom langs...:

Marco Borsato, Jim Bakkum en Jamai Loman is het gelukt, Dries Roelvink probeert het tevergeefs al jaren: doorbreken. En toch willen veel mensen dat. Iets doen wat helemaal jouw ding is en waar iedereen van zegt: “een doorbraak!”. Wij: Wetenschappelijke IJdeltuiten, willen ook niets liever. Een doorbraak zorgt voor erkenning, waardering en een heleboel status. Stel, je heet Ab Osterhaus, dat zou kunnen. Je gaat een maand na de ontdekking van de Mexicaanse griep naar een groot Europees congres waar de top van de Europese infectiologen, internisten, arts-microbiologen en ik (WIJ) komen en je ziet bij de ingang een 12 meter brede banner met: “Late breaker session: Update on the H1N1 influenza A outbreak (A. Osterhaus, Rotterdam, the Netherlands)”.

Nou, dat is best wel lekker, als je dat zo ziet staan.

Zo zag ik vandaag tijdens “EenVandaag” een reportage over een doorbraak in MS-onderzoek. Patiënten met multiple sclerose hebben regelmatig een vernauwing van hun afferente bloedvaten vanuit de hersenen. Hierdoor treedt er stuwing op in de hersenen wat mogelijk leidt tot een verhoogd ijzer-gehalte en dus tot een verhoogde concentratie vrije radicalen in de hersenen die een rol spelen in het ontstaan van MS. De Italiaanse vaatchirurg Paolo Zamboni (niet die van de schaatsdweilen!) heeft patiënten behandeld door deze bloedvaten te dotteren. Door verwijding van deze bloedvaten neemt de bloedstuwing af waardoor de bloedafvoer weer normaliseert en de patiënt een verbeterde coördinatie van de motoriek krijgt (1).
Dat mag best een doorbraak heten. Helaas wekken Italiaanse dokters al snel argwaan. Onterecht? Ik denk het wel. Maar het valt ook niet mee om na vele tientallen jaren onderzoek (en dan mag u uitrekenen wat dat kost) opeens een ‘doorbraak’ te horen uit het verre Italië. Zo verklaarde prof. Bernard Uitdehaag van het VU medisch centrum: „Het VUmc is een topcentrum op het gebied van MS. Mensen moeten niet ineens een toevlucht zoeken naar verre landen of plaatsen waar minder ervaring met MS is. Of bij doktoren die zeggen: baat het niet, dan schaadt het niet" (2). Het is daarom niet zo vreemd dat het VUmc eerst het onderzoek wil herhalen, op een randomized-controlled manier. Nee, ik verdenk prof. Uitdehaag niet van een WIJ; wetenschappelijk onderzoek kenmerkt zich door zijn reproduceerbaarheid.

En nu? Afwachten, herhalen en een kans geven. Het klinkt zo ontzettend niet-neurologisch, niet-endocrinologisch en niet-celbiologisch. Maar hopelijk is het waar. Niet voor meneer Zamboni, want die zal ik altijd blijven herinneren als de dweilmachine op schaatsbanen, maar ik hoop het zó ontzettend voor al die mensen met MS .

Referenties:
1. Zamboni P, Galeotti R, Menegatti E, Malagoni AM, Gianesini S, Bartolomei I, Mascoli F, Salvi F. A prospective open-label study of endovascular treatment of chronic cerebrospinal venous insufficiency. J Vasc Surg. 2009 50:1348-58.e1-3.
2. In: Reformatorisch Dagblad, 4 december 2009 (webeditie).  

Er is altijd wel iets om je druk over te maken. Soms terecht, soms weet je het niet. In ieder geval maken we ons graag druk over onze pubers.

Loop rond lunchtijd de supermarkt in de buurt van een middelbare school binnen en je ziet de toekomst massaal aan de caffeïne-houdende ‘energy drinks’, bij voorkeur van het huismerk (29 eurocent per blikje) want ook onze kroost let op de kleintjes. Toch is de populariteit van de ‘energy drinks’ niet onlogisch. Iedere ouder van een puber weet dat hij/zij ’s avonds het bed niet in te krijgen is, en ’s ochtends het de grootste moeite heeft om het op tijd er weer uit te krijgen voor school, bijbaan of sportclub. De puber heeft het dan ook niet makkelijk. Het is door zijn/haar verlate melatonine-afgifte moeilijk in staat om in een roes van slaperigheid te raken, terwijl het door de drukke activiteiten gedurende de dag die slaap wel nodig heeft. Dit in de tijd verschoven patroon van dag-nacht ritme tov. de maatschappelijk gevraagde lichamelijke activiteit kan een puber lelijk opbreken en het kan zelfs leiden tot verstoringen van het immuunsysteem en mentale depressiviteit (1). Kortom, de puber moet een list verzinnen: caffeïne.

Het is echter heel wisselend hoe de puber aan zijn caffeïne komt. Een deel doet dat dmv. thee of koffie, denk aan de populariteit van bijv. The Coffee Company. Wanneer je echter niet van koffie houdt – het is nog steeds een soort tweedeling in de maatschappij, afwachten wanneer dat met wortel en tak uitgeroeid gaat worden – kan de puber zijn toevlucht zoeken in de ‘energy drinks’. De populariteit van de ‘energy drinks’ bestaat voor een deel uit ‘jongerencultuur’ en wordt gemarket als dé mogelijkheid om tot verhoogde sportprestaties en mentale alertheid en performance te komen. Geen ouder die dat gelooft natuurlijk. Maar op de vraag of de verhoogde caffeïne-inname leidt tot slaapgebrek, verlaagde eetlust, maagklachten enz. zal die ouder steevast “ja, natuurlijk!” antwoorden. Die mening blijkt echter genuanceerd te moeten worden. Pubers die veel caffeïne binnenkrijgen uit ‘soda’ (lees: “cola-drinkers”), hebben niet meer last van slaapgebrek, slaaponregelmatigheden en afhankelijkheidsgevoel dan zij die nauwelijks caffeïne gebruiken. Heeft caffeïne dan nog een voordeel? Dat hangt ervan af hoe je het gebruikt. Er zijn pubers die alles door elkaar gebruiken: ‘soda’, ‘energy drinks’, caffeïne-pillen en koffie; ik noem ze “alles-drinkers. Zij krijgen evenveel caffeïne binnen als de gewone “cola-drinkers”. Die “alles-drinkers” ervaren echter een verhoogde fysieke en mentale activiteit, bovendien zijn die pubers ’s ochtends significant eerder wakker. Dat komt goed uit, dan komen ze misschien toch nog op tijd op school, bijbaan en sportclub. Helaas ervaren de “alles-drinkers” overdag anderhalf tot twee uur meer slaperigheid (2). Kortom, alsnog duffe pubers.

Terwijl ik dit schrijf vraagt mijn vrouw aan mijn zoon of het niet beter is om op dit tijdstip van de ochtend een glas melk in te schenken in plaats van een glas cola.

Referenties:

1. Eveline Crone. Het puberende brein. 2008. Uitg. Bert Bakker, Amsterdam.

2. Alison Bryant Ludden & Amy R. Wolfson. Understanding adolescent caffeine use: connecting use patterns with expectancies, reasons, and sleep. Health Education and Behavior. Oct 26, 2009: doi:10.1177/1090198109341783

 

Uiteindelijk is hij nooit meer definitief teruggegaan.

Na afgerekend te hebben bij de ober wenste hij mij een “Bijzonder mooie middag”. Dat kan toch alleen een Berlijner je wensen?

 

 

Ondertussen snijd ik de Elstars in halve schijfjes - dat is veel lekkerder dan blokjes - en hussel ze met de verzopen rozijnen en nog veel meer suiker door elkaar. Deeg mooi dun in de springvorm doen en een handgroot bolletje achterhouden voor het hoedje. Dan het appel/rozijn mengsel er in doen en het bolletje deeg met een deegroller zo uitrollen dat het mooi op de taart past. Ja, oppassen, het is een dun velletje deeg. Bestrijken met ei en dan in de oven. Zeg een uur.

Jacques zingt alsof het een lieve lust is. Mijn meisje is inmiddels ook thuis gekomen en we nemen de dag door. Op al het werk is dynamiek, dat mag me soms wel wat minder. Gelukkig zorgen de kinderen - nee, niet die door de straat lopen te kwaken - voor de leuke variant van dynamiek. Zo hebben ze allebei een brief gekregen van de GG&GD om zich te laten testen op Chlamydia. Altijd leuke onderwerpen voor aan de keukentafel.
Na nog een wijntje is de taart klaar en kan ie afkoelen. Gelukkig gaat dat snel. Pannetje water op het vuur voor de Au bain marie. Nee, dat is geen Brel chanson, wel Marieke.
Eens kijken, de kinderen in de straat hebben het een beetje laten afweten. Dan gaan de nutsjes, de brosjes, de rolos en de kitkats toch gewoon lekker op de taart! Vier zakjes Prinsessenglazuur in de Au bain marie en de taart geheel bedekken met mierzoet glazuur met frambozensmaak. Let op, voor de versiering de bovenkant ook bestrooien met mini smarties, want die wilden de kindertjes ook niet.

Voilá, de Sint-Maartenskliekjestaart is klaar. Goed voor een hoop lol, een hoop Brel en een gezellig onderhoud met je meisje.

Ne me quitte pas...